De finish wordt verplaatst

Vrijdag 19 juni, 05.00 uur. De wekker gaat. Vandaag staat poging twee van het biopt gepland en om 07.30 uur worden we in het MUMC verwacht. De procedure verliep vrijwel identiek aan de eerste keer: opnieuw een CT-geleide punctie van de afwijking in de linker bijnier. Ons geduld werd deze keer echter flink op de proef gesteld. We zouden om 08.50 uur aan de beurt zijn, maar uiteindelijk werd dat pas 10.30 uur. De reden? De radioloog die oorspronkelijk stond ingepland, vond de ingreep te complex. Daarom moesten we wachten op een collega met meer ervaring in dit soort puncties.

Wederom een charmant operatiejasje en wederom hopen dat er deze keer voldoende bruikbaar weefsel zou worden afgenomen. Gelukkig verliep de ingreep zonder complicaties. Dit keer werden twee nieuwe biopten uit de vergrote bijnier afgenomen. Daarna volgde opnieuw het inmiddels bekende recept: plat blijven liggen, wachten, naar huis en... wachten op de uitslag. En dat wachten blijft misschien nog wel het moeilijkste onderdeel van dit hele traject.

De dagen daarna probeerden we de draad voorzichtig weer op te pakken. Een beetje werken, wat afleiding zoeken, een ijsje eten met de kinderen en proberen te genieten van de kleine dingen. Maar ergens op de achtergrond blijft die ene vraag voortdurend aanwezig: wat zit er nu eigenlijk in die bijnier? 

Inmiddels is er ook opnieuw bloedonderzoek verricht. Op een licht verhoogde LD-waarde na waren de uitslagen gelukkig geruststellend. Vergeleken met de waarden tijdens mijn ziekte in 2024 zijn de verschillen zelfs groot. Dat geeft ergens hoop, al weten we inmiddels ook dat bloedwaarden niet altijd het hele verhaal vertellen.

Op het moment van schrijven weten we nog steeds niet wat de uitslag van het tweede biopt gaat brengen. Vanochtend (23 juni, 09.00 uur) hadden we wel een afspraak met de internist gepland staan, maar daarin moesten we het doen met de bloeduitslagen en de teleurstelling dat er nog geen uitslag uit Maastricht beschikbaar was. 😞 En ja, dat is ontzettend balen. Niet vanwege de gereden kilometers of de tijd die het kost om naar het ziekenhuis te gaan, maar vanwege de enorme spanning die zich iedere keer weer opbouwt. Bij mij, maar zeker ook bij Angela. De uren voorafgaand aan zo'n afspraak zijn slopend. Om vervolgens te horen dat er nog niets bekend is, voelt alsof de finish opnieuw wordt verplaatst.

Mijn internist was daar zelf ook zichtbaar gefrustreerd over. Ze liet ons zelfs een appje zien dat ze naar een arts in het MUMC had gestuurd met de vraag of er al iets bekend was. Niet de normale gang van zaken, maar het laat wel zien hoe betrokken ze is en dat ze er alles aan doet om duidelijkheid te krijgen. Misschien hebben de pathologen deze keer voldoende vitaal weefsel gevonden om eindelijk een diagnose te kunnen stellen. Misschien levert ook dit onderzoek meer vragen dan antwoorden op. We hebben inmiddels geleerd om nergens meer vanuit te gaan.

Wat ik wel weet, is dat deze periode ons opnieuw laat zien hoe slopend onzekerheid kan zijn. Een diagnose is niet leuk, slecht nieuws al helemaal niet, maar wekenlang leven tussen hoop en vrees vraagt misschien nog wel het meeste van een mens. Dus voor nu doen we wat we de afgelopen maanden al zo vaak hebben gedaan: wachten, hopen en vertrouwen houden. Hoe moeilijk dat soms ook is.

Wordt vervolgd...