Eind oktober 2025 heb ik mijn laatste bericht geplaatst. Dat is eigenlijk een goed teken, want meestal betekent dat dat het goed met me gaat. De maandelijkse IVIG-behandelingen om mijn antistoffen aan te vullen verlopen nog steeds goed en ik merk dat ik daar veel baat bij heb. Ook mijn re-integratie op het werk verliep voorspoedig. Sinds maart heb ik weer de volledige verantwoordelijkheid over mijn rol bij de opdrachtgever en hebben we afscheid genomen van de interim manager. Twee kapiteins op één schip zorgt tenslotte alleen maar voor onrust 😉.
Medio april merkte ik echter dat mijn vermoeidheid toenam. Ik ben na alle behandelingen altijd wel wat vermoeider gebleven, maar dit voelde anders. Daarom heb ik, tussen de reguliere controles door (die eens per vier maanden plaatsvinden), contact opgenomen met mijn internist. Het bloedonderzoek liet geen afwijkingen zien, waardoor we allebei dachten dat het mogelijk te maken had met overbelasting of mijn beperkte energiereserves. Omdat mijn internist mij inmiddels goed kent, besloot ze toch een echo van de buik aan te vragen. "Puur voor jouw gemoedsrust, Mario", zei ze er nog achteraan.
Op vrijdag 1 mei meldde ik mij een half uur voor mijn volgende IVIG-infuus bij de afdeling Medische Beeldvorming. Er werd gekozen voor een echo van de buik, omdat daar in 2024 de grootste lymfomen zichtbaar waren. De echoscopist deed keurig zijn werk en wenste mij succes met de uitslag. Alleen moest ik daar nog even geduld voor hebben, de afspraak bij de internist stond pas gepland op 20 mei. Na een korte vakantie met het gezin kon ik het toch niet laten om alvast het verslag van de radioloog in mijn patiëntenportaal te lezen. Dat had ik zo lang mogelijk uitgesteld, mede door de slechte ervaring van 3 juni 2024 😔.
Op maandagavond 11 mei, nota bene op Angela's verjaardag (ja ja, dat verwijt krijg ik nog regelmatig te horen 😉), logde ik in. In het verslag las ik dat er een massa van ongeveer 4 centimeter in of rondom de linker bijnier zichtbaar was. Paniek. De volgende ochtend heb ik direct contact opgenomen met mijn internist. Zij schakelde meteen door en een dag later lag ik al in de CT-scanner. Ook daarop was de afwijking zichtbaar. De radioloog gaf twee mogelijke verklaringen: een bloeding van de bijnier of infiltratie door een lymfoom. Daar gingen we weer...
De volgende stap was een biopt van de bijnier. Dat onderzoek kan echter alleen worden uitgevoerd door een gespecialiseerd interventieradioloog, en die expertise is niet aanwezig in het SJG Weert. Daarom werd ik hiervoor doorverwezen naar het MUMC+. In de tussentijd werd ook een PET-scan ingepland. Voor wie dat niet kent: een PET-scan brengt de stofwisseling van weefsels en organen in beeld. Verhoogde activiteit kan wijzen op kanker, maar ook op ontstekingen. Op vrijdag 22 mei was het zover. Mijn favoriete scan... niet dus 😅.
Gelukkig heb ik een geweldige internist, die mij dezelfde middag al belde met de uitslag. Helaas bleek op de scan dat beide bijnieren activiteit vertoonden en dat ook meerdere kleine lymfeklieren zichtbaar waren. De boodschap was duidelijk: ik moet er serieus rekening mee houden dat de lymfeklierkanker terug is. Geen goed nieuws. Ons leven staat opnieuw volledig op zijn kop...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten