De tweede Bv-DHAP

Inmiddels ben ik weer wat opgekrabbeld na mijn tweede Bv-DHAP-kuur. Vorige week maandag werd ik hiervoor opnieuw opgenomen in het MUMC. De dagen in het ziekenhuis zijn deze keer redelijk goed verlopen. Ik had fijne kamergenoten en hoewel er natuurlijk ook patiënten lagen die er behoorlijk slecht aan toe waren, waren mijn kamergenoten over het algemeen positief ingesteld. Dat helpt mij enorm tijdens zo'n opname. Het is toch fijn als je een beetje met elkaar kunt kletsen, lachen en de dagen samen doorkomt. Deze keer mocht ik zelfs een dagje eerder naar huis. Omdat ik geen koorts of andere complicaties had, kon ik woensdagavond alweer vertrekken. En blij dat ik was! Heerlijk weer naar mijn eigen bed en vooral weer lekker bij Angela, Jente en Cato zijn.

Maar helaas was daarmee het goede nieuws voor die week ook wel een beetje op. De dagen erna waren ronduit klote. Tot en met zondag ben ik niet buiten geweest en heb ik het grootste deel van de dagen misselijk op de bank of in bed doorgebracht. Naar boven lopen voelde ongeveer als topsport. Mijn smaak is inmiddels volledig verdwenen en naast de maag- en darmklachten had ik de eerste dagen ook continu last van oorsuizen. Niet echt de ideale combinatie als je net een paar dagen in het ziekenhuis hebt gelegen en veel hebt ingeleverd. Het zijn overigens allemaal bekende bijwerkingen van deze behandeling. Maar het is wel weer een flinke confrontatie met het feit dat ik deze zware behandeling niet voor niets krijg. Mijn lichaam is echt ziek. En de kuren van nu zijn in geen enkel opzicht te vergelijken met de behandelingen die ik in 2024 heb gehad. Dit is van een heel ander niveau.

Maar genoeg geklaagd. Sinds maandagochtend ben ik gelukkig weer wat op de been en kan ik Jente weer lopend mee naar school brengen. Waar die kilometer maandag nog voelde als een flinke wandeling, ging het iedere dag een beetje makkelijker. En ondanks dat ik inmiddels midden in mijn zogenaamde dip-week zit, waarin mijn bloedwaarden flink laag zijn, voel ik me eigenlijk best oké. Dat geeft weer wat vertrouwen. Hopelijk blijft dat de komende week zo en krijgt mijn lichaam de tijd om verder te herstellen, zodat mijn bloedwaarden weer voldoende op peil komen voor de volgende en hopelijk laatste Bv-DHAP-kuur, die rond 8 september gepland staat.

Maar voordat we daar zijn, staat er maandag 31 augustus eerst nog een belangrijke afspraak op het programma: de PET-scan. Donderdag 3 september krijgen we de uitslag en eerlijk gezegd is dit misschien wel één van de belangrijkste uitslagen van dit hele traject. Op de scan kunnen de artsen zien in hoeverre de behandelingen tot nu toe effect hebben gehad op de lymfeklierkanker. Pas als de ziekte voldoende heeft gereageerd, kunnen we door naar de volgende grote stap: de autologe stamceltransplantatie.

Dus voor de komende dagen hebben we maar één opdracht: vingers gekruist en alle kaarsjes aan. 🕯️🤞 Hopelijk staat het geluk deze keer een beetje aan onze kant.